Veysel Hakk’a erdi cahil anlamazBoşuna arayıp sorman Veysel’iTellal oldu ama kimse dinlemezKulağınla duysan görmen Veysel’i
Onu görmek yetmez Kâmil olmazsanSazında sözünde mânâ bulmazsanGözleri kör diye kale almazsanOlur olmaz şeye yorman Veysel’i
Sadık yarim diye toprağı seçmişKazma ile ekmiş orakla biçmişBahçe bağda aşlak sarmış dip açmışSakın köylü diye yermen Veysel’i
Nice güzellere bağlanmış kalmışArı gibi çiçek dermiş bal salmışUzun ince yolda gaflete dalmışDüz iken yokuşa sürmen Veysel’i
İçindeki aşkı yare yazdırmışHislerini beyit beyit dizdirmişKüçük Veysel, Ahmet köy kent gezdirmişBırakın açılsın dürmen Veysel’i
Pir Sultan Abdal’ın izin sürmüşYunus’ta Tapduk’ta kendini görmüşÂgâhî, Kemter’in sırrına varmışOnlardan aşağı görmen Veysel’i
Onu Yüzbaş’oğlu Mihmanî’den sorAli İzzet ile Devranî’den sorAziz Üstün’den sor Aziyet’ten sorBunlar yol dostuydu kırman Veysel’i
Onu Hüseyin’e Kul Sabri’ye sorİstersen İzzet’e Hasgül’e de sorEmlek Yöresini bilenlere sorDağa taşa sorun durman Veysel’i
Adım adım gezmiş vatanı yurduKardeş kılmış Sünnî Alevî Kürd’üBirlik dirlik için çırpındı durduSevgiye mal edin harman Veysel’i
Bayrağı toprağı genel hak görmüşAtasına minnet duymuş iz sürmüşBölücü bağnazı taşlamış yermişDerde deva edin derman Veysel’i
Emaneti der ki iyi tanırımFilozof tabiri yetmez sanırımÇağın ozanıydı benim onurumÜmmi cihan gelse vermen Veysel’i